Adolf Bernhardt
Biografia
Adolf Bernhardt urodził się 23 lipca 1801 roku w Kępnie w rodzinie żydowskiej. Uczył się w gimnazjum we Wrocławiu, a następnie podjął studia medyczne na Uniwersytecie Wrocławskim. Przerwał studia, aby pomagać rodzicom i młodszym braciom, podejmując dorywcze prace.
Dyplom doktora nauk medycznych otrzymał 6 października 1834 roku we Wrocławiu na podstawie pracy 'Symbolae ad ovi mammalium historiam ante pregnationem', a jego promotorem był Jan Evangelista Purkyně. Od 1835 roku mieszkał w Warszawie, gdzie w 1836 złożył egzamin i uzyskał stopień lekarza I klasy.
W 1837 roku brał udział w walce z epidemią cholery w Domu Zdrowia na Tamce. Był członkiem dozoru i wizytatorem żydowskich szkół elementarnych, egzaminatorem w Szkole Rabinów oraz członkiem Rady Szczegółowej Domu Głównego Schronienia Sierot i Ubogich Starozakonnych. Współzałożyciel niemieckiej synagogi przy ulicy Daniłowiczowskiej, od 1846 roku był stałym członkiem Komitetu Synagogi, później wiceprezesem i prezesem.
Zmarł 27 września 1870 roku w Warszawie, pochowany na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej. Z żoną Brygidą z Mayzlów miał trzech synów: Henryka i Edwarda, którzy zostali zasłużonymi lekarzami, oraz Leona, który był fabrykantem.